Lange zomer, korte herfst, klaarmaken voor de winter!

Na 2 lange maanden in Nederland geweest te zijn als gezin zijn we weer heerlijk opgestart met al het werk. Door de diagnose van mijn vader (pancreaskop kanker) waren we wat eerder gekomen en langer. In Nederland leek alles toch mee te vallen maar nu terug in Roemenië kregen we toch echt slecht nieuws. We zijn dankbaar voor de tijd met opa en oma, familie, vrienden en onze broeders en zusters van de gemeente Parousia in Wijchen. Maar we zijn ook dankbaar weer op ons eigen plekkie te kunnen zijn. En weer lekker onze vrienden en bezoekers te spreken in Casa Calea.

We zijn gelijk begonnen met alle brillen uit te delen die waren aangemeten door het team dat voor de vakantie de oogmetingen had gedaan. Nou, wat was men dankbaar en wat voelde men zich “gezien”!

De zomer in Roemenië heeft tot zondag 11 oktober geduurd (30°C). Maar hoe heftig was het toen het de volgende dag wind, regen en rond de 15 graden was. Nou hebben wij een fijn huis en zitten we droog, maar onze vrienden van de straat zijn niet voorbereid op zo'n acute verandering. Als je op straat leeft heb je geen opslag voor winterkleding, of ineens een dekbed/slaapzak tot je beschikking voor de nachten van 6/7 graden. Gelukkig hadden we een transport vanuit Nederland gekregen via GaiN met 50 goede slaapzakken en hadden we nog wat op voorraad. Dus op 19 oktober zijn we extra open gegaan voor het uitdelen van slaapzakken. Toen ik om iets voor 8.00 uur aan kwam rijden stonden er al tegen de 20 bezoekers, en we gingen pas om 8.30 uur open. Maar wat een dankbaarheid en geluk op de gezichten van onze vrienden. Iets warms voor de nacht. We hebben 67 slaapzakken kunnen uitdelen. En we hebben nog op voorraad liggen want er zullen zeker nog mensen komen vragen.

Nu het kouder wordt hebben we ook meer aanloop bij ons programma. Van koken voor 50-60 personen in de zomer gaan we alweer rond de 80-90 personen (met onze paar vrijwilligers erbij). We zijn dankbaar voor ons vaste kookteam. Maar met name ook dankbaar dat we merken dat men graag bij ons komt, en ook echt open staat voor de boodschap die we mogen brengen van Gods liefde en genade. We krijgen toch regelmatig te horen dat ze zich gezien en gewaardeerd voelen als mens. En dat is alles wat God van ons vraagt. Omzien naar elkaar, er zijn voor elkaar. Een luisterend oor, samen bidden en zingen!

We zijn ook begonnen evaluatie gesprekken te hebben met onze vaste vrijwilligers. Dit om te kijken of ze zich in hun functie binnen het team goed voelen maar ook om te kijken of we op een ander vlak meer kunnen doen. Ik stel hierbij onze broeder Claudiu voor.

Getrouwd geweest, een kind verloren waardoor het huwelijk niet goed meer ging. Toen brak Covid uit en verloor hij zijn baan en kwam op straat te leven. Bovenop al dit heeft hij nierstenen gekregen en omdat hij geen financiën heeft kan hij niet geholpen worden. Tegen de pijn drinkt hij dan nog meer. Maar deze broeder heeft een liefde voor God, het werk wat we samen mogen doen en met name ook voor het prijzen van God met zijn gitaar en zang. We zijn met hem een traject begonnen om hem van de straat te krijgen, maar dat begint met papieren hebben. En dus is hij druk een ID kaart te krijgen, zijn diploma’s op te vragen en dan hopelijk zo op de arbeidsmarkt kunnen komen. En we zien hem veranderen en groeien doordat we met hem mogen opwandelen.

Met ons als gezin gaat het goed. Florin zit in zijn examenjaar en wil dan de autotechnische kant op. We hebben wat vervolgopleidingen op het oog en daarnaast werkt hij gratis (om te leren) op de vrijdag na school in een garage. Larisa begint ook lekker te puberen en dus ook wel veel bezig met wie ben ik, waar kom ik vandaan en waarom wilde mijn moeder me niet. We hebben mooie en soms verdrietige gesprekken.

We hebben in de zomer besloten toch van gemeente te veranderen in Roemenië. De gemeente waar we heen gingen was een fijne Baptisten-gemeente, maar we konden toch niet echt helemaal onze plek daar vinden. Samen hebben we besloten naar de internationale kerk van Bucharest te gaan. Wel engelstalig. We beginnen nu echt wel onze plek daar te krijgen. Door de vele verschillende culturen houdt men ook wat meer rekening met elkaar. De verschillende manieren van doen en denken. Larisa kwam de eerste keer thuis en zei: “ Wouw ma, er zijn kinderen nog donkerder dan ik en iedereen is gelijk”. Florin gaat zelf iedere woensdag naar de jeugd en heeft ondertussen al een vriend uitgenodigd. Het echtpaar is een fijn stel dat zelf 2 dochters heeft geadopteerd en het is fijn om met name met Naty (voorgangersvrouw) ervaringen uit te wisselen.

We zijn dankbaar. Genieten nu van de herfst, spelletjes en puzzelen.  

Lieve groet Doret, Florin en Larisa